50-30-20 விதி: இந்திய சம்பளத்தில் பட்ஜெட் போடும் முறை

சம்பளம் ₹60,000, மாத முடிவில் சேமிப்பு ₹2,000. கேட்டால் பதில் ஒன்றுதான் — மிச்சம் இருந்தா சேமிப்பேன். ஆனால் மிச்சம் என்பது ஒருபோதும் இருப்பதில்லை, ஏனென்றால் செலவுக்கு எல்லையே இல்லை. 50-30-20 விதி இதை நேர் எதிராகத் திருப்புகிறது: முதலில் பிரிவினை, பிறகு செலவு. இது ஒரு கடினமான கணக்கு அல்ல; மூன்று எண்களை மட்டும் நினைவில் வைத்தால் போதும்.

50-30-20 விதி என்றால் என்ன

உங்கள் கையில் வரும் சம்பளத்தை மூன்றாகப் பிரியுங்கள். 50% தேவைகளுக்கு — இல்லாவிட்டால் வாழ்க்கை நடக்காத செலவுகள். 30% ஆசைகளுக்கு — இருந்தால் நல்லது, இல்லாவிட்டாலும் வாழ்க்கை நடக்கும். 20% சேமிப்பு மற்றும் கடன் அடைப்புக்கு. இதன் அழகு எளிமை; இருபது பிரிவுகளை நினைவில் வைக்கத் தேவையில்லை, மூன்று மட்டும்.

ஒரு முக்கியமான விஷயம் — இது CTC-யில் அல்ல, கையில் வரும் தொகையில் (take-home) கணக்கிடப்பட வேண்டும். PF, professional tax, TDS எல்லாம் கழிந்த பிறகு உங்கள் அக்கவுண்ட்டில் விழும் எண் எது, அதுவே அடிப்படை. ₹9 லட்சம் CTC என்பது மாதம் ₹75,000 அல்ல; பொதுவாக அது ₹58,000 முதல் ₹64,000 வரை இருக்கும். தவறான எண்ணிலிருந்து ஆரம்பித்தால் பட்ஜெட் முதல் மாதத்திலேயே உடையும்.

இந்தியாவில் தேவை, ஆசை, சேமிப்பு — எது எது

தேவை (50%) — வாடகை அல்லது வீட்டுக் கடன் EMI, மளிகை மற்றும் சமையல் பொருட்கள், கரண்ட் மற்றும் தண்ணீர், gas, மொபைல் ரீச்சார்ஜ், அடிப்படை இண்டர்நெட், அலுவலகம் போவதற்கான போக்குவரத்து, மருந்து மற்றும் மருத்துவம், health insurance premium, பிள்ளைகள் ஸ்கூல் ஃபீஸ், பெற்றோருக்கு அனுப்பும் தொகை, மெயிட் சம்பளம்.

ஆசை (30%) — வெளியில் சாப்பாடு மற்றும் Swiggy, OTT மற்றும் Netflix, திரைப்படம், ட்ரிப் மற்றும் வார இறுதி வெளியேற்றம், துணிமணி, gadget upgrade, ஜிம் membership, quick commerce-ல் வாங்கும் நள்ளிரவு snack, கல்யாணங்களுக்கு வாங்கும் புது உடை. இந்தப் பட்டியலைப் படிக்கும்போது கொஞ்சம் நெருடும் — அது நல்ல அறிகுறி.

சேமிப்பு (20%) — emergency fund, SIP அல்லது mutual fund, PPF மற்றும் EPF-ல் நீங்கள் சேர்க்கும் கூடுதல் தொகை, தங்கம், term insurance premium, மற்றும் தேவையில்லாத கடன்களை (personal loan, credit card, consumer EMI) முன்பே அடைப்பது. கடனை அடைப்பதும் சேமிப்பே — அது எதிர்காலச் செலவைக் குறைக்கிறது.

நடுவில் சில குழப்பமான இடங்கள் இருக்கும். மாதம் ₹8,000 உணவு என்றால் அதில் ₹5,000 மளிகை (தேவை), ₹3,000 வெளியில் சாப்பாடு (ஆசை). கார் EMI — அலுவலகம் போக காரே தேவை என்றால் தேவை, இரண்டாவது கார் என்றால் ஆசை. Wi-Fi வீட்டிலிருந்து வேலை செய்பவருக்குத் தேவை. விதி எளிது: இதை நிறுத்தினால் அடுத்த வாரம் என்ன ஆகும் என்று கேளுங்கள். பதில் ஒன்றுமில்லை என்றால் அது ஆசை.

₹60,000 சம்பளத்தில் ஒரு உதாரணம்

கையில் ₹60,000 வரும் ஒரு சென்னை ஊழியருக்கு விதிப்படி எண்கள் இப்படி இருக்கும்: தேவைகளுக்கு ₹30,000, ஆசைகளுக்கு ₹18,000, சேமிப்புக்கு ₹12,000. இந்த ₹12,000 எப்படிப் பிரியலாம் என்று பார்த்தால் — emergency fund-க்கு ₹4,000, SIP-க்கு ₹6,000, term insurance மற்றும் தங்கத்திற்கு ₹2,000.

இப்போது தேவைப் பகுதியை உண்மையாக நிரப்பிப் பாருங்கள். சென்னையில் ஒரு 1BHK அல்லது ஒரு நல்ல flat-share அறை ₹13,000, மளிகை ₹6,000, கரண்ட் மற்றும் தண்ணீர் ₹1,600, gas ₹320, மொபைல் ₹300, Wi-Fi ₹450 (பங்கீட்டில்), போக்குவரத்து ₹3,000, மருந்து மற்றும் insurance ₹2,500, மெயிட் ₹1,000. மொத்தம் கிட்டத்தட்ட ₹28,200. ₹30,000-க்குள் அடங்குகிறது — ஆனால் இது flat-ஐப் பங்கிடுவதால் மட்டுமே.

₹18,000 ஆசைப் பகுதி பெரியதாகத் தோன்றுகிறது, ஆனால் நடைமுறையில் அது வேகமாகக் காலியாகும். வாரம் இரண்டு முறை வெளியில் சாப்பாடு ₹4,800, Swiggy ₹3,000, OTT மற்றும் subscription ₹900, திரைப்படம் மற்றும் வெளியேற்றம் ₹2,500, துணிமணி ₹2,000, ஜிம் ₹1,200, மற்ற சின்னச் சின்னது ₹2,000 — மொத்தம் ₹16,400. இதுவே 30% எல்லைக்குள் இருந்தால், சேமிப்பு தானாகவே நடக்கும். இந்த மூன்று வரிசைகளையும் ஒரு மாதம் Lekhhaa-வில் பதிவு செய்து பாருங்கள்; ஊகித்த எண்ணுக்கும் உண்மையான எண்ணுக்கும் இடையே பொதுவாக ஒரு பெரிய இடைவெளி இருக்கும்.

₹28,000 சம்பளத்தில் இதே விதி

சிறிய சம்பளத்தில் இந்த விதி அப்படியே வேலை செய்யாது, அது உண்மை. கையில் ₹28,000 வருபவருக்கு விதிப்படி ₹14,000 தேவை, ₹8,400 ஆசை, ₹5,600 சேமிப்பு. ஆனால் கோயம்புத்தூரிலோ மதுரையிலோ கூட ஒரு அறை ₹6,000, மளிகை ₹4,500, கரண்ட் ₹700, போக்குவரத்து ₹1,800, மொபைல் ₹250, மருந்து ₹800 — மொத்தம் ₹14,050. அதாவது தேவைகள் மட்டுமே 50%-ஐ முழுவதுமாக ஆக்கிரமிக்கிறது.

இங்கே செய்ய வேண்டியது விதியை விடுவது அல்ல, விகிதத்தை மாற்றுவது. ஒரு நடைமுறையான பிரிவினை — தேவை 55%, ஆசை 25%, சேமிப்பு 20%. அதாவது ₹15,400 தேவை, ₹7,000 ஆசை, ₹5,600 சேமிப்பு. சேமிப்பு 20%-ஐத் தொடாதீர்கள்; அழுத்தத்தை எப்போதும் ஆசைப் பகுதி மீது வையுங்கள்.

சிறிய சம்பளத்தில் முதல் இலக்கு SIP அல்ல — முதல் இலக்கு emergency fund. மூன்று மாத அடிப்படைச் செலவு, அதாவது கிட்டத்தட்ட ₹45,000, ஒரு தனி வங்கி அக்கவுண்ட்டில் அல்லது liquid fund-ல். இது இருந்தால் ஒரு ஃபோன் உடைந்தால், ஒரு மருத்துவச் செலவு வந்தால், அது credit card கடனாக மாறாது. இந்த நிதி இல்லாமல் SIP ஆரம்பித்தால், முதல் நெருக்கடியில் அதை நிறுத்த வேண்டியிருக்கும்.

மெட்ரோ வாடகை இந்த விதியை உடைப்பது ஏன்

சென்னை, பெங்களூரு போன்ற நகரங்களில் தனியாக ஒரு 1BHK ₹18,000 முதல் ₹26,000 வரை போகிறது. ₹60,000 சம்பளத்தில் ₹22,000 வாடகை என்றால் அதுவே 37%. மீதி ₹8,000-ல் மளிகை, கரண்ட், போக்குவரத்து, மருந்து எல்லாம் அடங்குமா? அடங்காது. அதனால் தேவைப் பகுதி 50%-ஐத் தாண்டி 62% ஆகிவிடும், சேமிப்பு தானாகவே சுருங்கும்.

இந்த ஒரு லைனில்தான் ஒரே ஒரு முடிவு மாதம் ₹9,000 முதல் ₹13,000 வரை மாற்றுகிறது. flat-ஐப் பங்கிடுவது, அல்லது அலுவலகத்திலிருந்து இரண்டு கிமீ தள்ளி ஒரு பகுதிக்கு நகர்வது, அல்லது ஒரே ஒரு அறையைக் குறைப்பது — வேறு எந்தச் செலவுப் பிரிவிலும் இப்படி ஒரு பெரிய மாற்றம் சாத்தியமில்லை. Swiggy-யை முழுவதுமாக நிறுத்தினால் ₹3,000 மிச்சம்; flat-ஐப் பங்கிட்டால் ₹11,000 மிச்சம். எந்த முடிவுக்கு அதிக மதிப்பு என்பது தெளிவு.

நேர்மையான 60-20-20 மாற்றம்

மெட்ரோவில் 50% தேவைக்குள் அடங்குவது நடைமுறையில் கடினம். அதனால் விதியை உடைப்பதற்குப் பதிலாக நேர்மையாக மாற்றுங்கள் — 60-20-20. தேவைகள் 60% வரை போகலாம், ஆசைகள் 20%-ல் நிற்க வேண்டும், சேமிப்பு 20%-ல் மாறாமல் இருக்க வேண்டும். ₹60,000 சம்பளத்தில் இது ₹36,000, ₹12,000, ₹12,000.

இதில் மிக முக்கியமான விதி இது: அழுத்தம் எப்போதும் ஆசைப் பகுதி மீது விழ வேண்டும், சேமிப்பின் மீது அல்ல. பெரும்பாலானவர்கள் இதற்கு நேர்மாறாகச் செய்கிறார்கள் — வாடகை கூடினால் SIP-ஐ நிறுத்துகிறார்கள், Swiggy-யை அல்ல. சேமிப்பை ஒரு EMI-ஆக நினைத்துக்கொள்ளுங்கள். சம்பளம் வந்த அதே நாளில் அது தானாகக் கழிந்து போக வேண்டும், அப்போது அது ஒரு விவாதப் பொருளாக இருக்காது.

குடும்ப ஆதரவு, EMI, ஒழுங்கற்ற வருமானம்

பெற்றோருக்கு மாதம் அனுப்பும் தொகை இந்தியாவில் ஒரு தெளிவான தேவை, ஆசை அல்ல. அதை தேவைப் பகுதியில் ஒரு நிலையான வரியாக எழுதுங்கள் — வாடகை போலவே. இதை ஆசைப் பகுதியில் போட்டால், மாதத்தின் மத்தியில் அது நெருக்கடியில் சிக்கும், அது யாருக்கும் நல்லதல்ல. சகோதரியின் கல்யாணம், அல்லது வீட்டில் ஒரு கட்டுமானம் போன்ற பெரிய பொறுப்பு இருந்தால், அதை ஒரு தனி இலக்காக ஒதுக்குங்கள்.

EMI-களை இரண்டாகப் பிரிக்க வேண்டும். வீட்டுக் கடன் EMI தேவை, ஏனென்றால் அது வாடகைக்குப் பதிலாக வருகிறது. கார் கடன், consumer EMI, ஃபோன் EMI, personal loan — இவை ஆசைப் பகுதியில் இருந்தே தொடங்கியவை, அவற்றின் EMI-யும் அங்கேயே இருக்க வேண்டும். இதைச் சரியாகப் போட்டால் ஒரு உண்மை வெளிவரும் — 30% ஆசைப் பகுதி ஏற்கனவே EMI-யால் நிரம்பியிருக்கும், புதிதாக ஒன்றும் செய்ய முடியாது. அதுவே அடுத்த முறை EMI-யில் வாங்குவதற்கு முன் யோசிக்க வைக்கும். உங்கள் EMI-கள் அனைத்தையும் Lekhhaa-வில் ஒரு தனிப் பிரிவாக வைத்தால், அவை மொத்த சம்பளத்தில் எத்தனை சதவீதம் என்பது மாதந்தோறும் ஒரே பார்வையில் தெரியும்.

ஒழுங்கற்ற வருமானம் உள்ளவர்களுக்கு — freelancer, ஆசிரியர், சின்ன வியாபாரி — கடந்த ஆறு மாத வருமானத்தின் சராசரியை எடுத்து, அதிலிருந்து 20% கழித்து, மிச்சத்தை உங்கள் base income-ஆக வையுங்கள். 50-30-20 கணக்கை அந்த base மீது மட்டும் போடுங்கள். வருமானம் குறைவான மாதத்திலும் பட்ஜெட் உடையாது. அதிகம் வரும் மாதத்தில் கூடுதல் பணம் நேரடியாக emergency fund மற்றும் advance tax-க்காக ஒதுக்கிய அக்கவுண்ட்டுக்குப் போக வேண்டும், செலவுக்கு அல்ல.

மாதம் ஒருமுறை self-check

விதியைத் தெரிந்துகொள்வது எளிது, அதைப் பின்பற்றுகிறோமா என்று தெரிந்துகொள்வதுதான் கடினம். மாத ஆரம்பத்தில் பத்து நிமிடம் ஒதுக்குங்கள். கடந்த மாதத்தின் எல்லாச் செலவுகளையும் பாருங்கள், ஒவ்வொரு பிரிவுக்கும் மூன்றில் ஒரு லேபல் கொடுங்கள் — தேவை, ஆசை, அல்லது சேமிப்பு. பிறகு மூன்றின் சதவீதத்தையும் கணக்கிட்டு உங்கள் இலக்குடன் ஒப்பிடுங்கள்.

மூன்று எண்கள் மட்டும் போதும் — இந்த மாதம் தேவை எத்தனை சதவீதம், ஆசை எத்தனை, சேமிப்பு எத்தனை. அறுபது வரிகளைப் பார்க்கத் தேவையில்லை. மூன்று எண்களில் ஒன்று இலக்கிலிருந்து ஐந்து சதவீதத்திற்கு மேல் விலகியிருந்தால், அதற்குக் காரணமான ஒரு பிரிவை மட்டும் கண்டுபிடித்து அடுத்த மாதம் அதில் கவனம் வையுங்கள்.

இது சாத்தியமாவது ஒரு நிபந்தனையில் மட்டுமே — மாதம் முழுவதும் செலவுகள் எங்கேயாவது பதிவாகியிருக்க வேண்டும். Lekhhaa-வில் நீங்கள் பதிவு செய்யும் செலவுகளிலிருந்து மாத ரிப்போர்ட் தானாகத் தயாராகும், அதனால் பிரிவு வாரியான சதவீதத்தைப் பார்ப்பது ஒரு நிமிட வேலை. ஆப் இலவசம், தமிழிலும் கிடைக்கிறது. ஆனால் Lekhhaa உங்கள் SMS அல்லது வங்கி அக்கவுண்ட்டை தானாகப் படிப்பதில்லை — entry-யை நீங்களே போட வேண்டும், அல்லது ஸ்டேட்மெண்டை import செய்ய வேண்டும்.

கடைசியாக ஒரு விஷயம்: இந்த சதவீதங்கள் ஒரு திசைகாட்டி, சட்டம் அல்ல. ஒரு மாதம் கல்யாணம், திருவிழா, மருத்துவச் செலவு வந்து விதி உடையலாம். அதற்காக முழு முறையையும் விட வேண்டியதில்லை. ஆறு மாத சராசரியில் நீங்கள் 20% சேமிப்பை அடைந்தால், அதுவே வெற்றி. நான்கு மாதம் தொடர்ந்து சேமிப்பு 10%-க்குக் கீழே இருந்தால், அப்போது மட்டும் ஒரு பெரிய முடிவு — வாடகை, EMI, அல்லது வருமானம் — மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டிய நேரம்.

இன்று ஒரே ஒரு விஷயம் செய்யுங்கள்: உங்கள் கடந்த மாத வங்கி ஸ்டேட்மெண்டை எடுத்து, ஒவ்வொரு செலவுக்கும் தேவை, ஆசை, சேமிப்பு என்று ஒரு எழுத்து மட்டும் போட்டுப் பாருங்கள். அந்த மூன்று சதவீதங்கள் உங்கள் ஆரம்பப் புள்ளி — மேலே சொன்ன எல்லாமும் அதற்குப் பிறகுதான்.